............................................"Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"

Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα ιστορία ...Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα».
Μίλαν Κούντερα (Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης)

"Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθερία" Δ. Σολωμός

Oδοιπορικό στα παράλια της αλησμόνητης Μ. Ασίας

"Χαίρε Ω Χαίρε Ελευθερία" Δ. Σολωμός

ΕΙΔΗΣΕΙΣ -ΝΕΑ

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΡΩΞΑΝΔΡΑ ΣΤΟΥΡΤΖΑ & ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ


 Dionisis Vitsos 

ΑΘΗΝΑ ·










ΡΩΞΑΝΔΡΑ ΣΤΟΥΡΤΖΑ & ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ




«Εβλεπα τον Καποδίστρια όλες τις ημέρες στο σπίτι μας, στη Βιέννη, στα δείπνα που οργάνωνε η μητέρα μου. Ανάμεσα στους άλλους προσκαλεσμένους μας. Επειτα από τα τόσα γράμματα που μου είχε στείλει από την Ελβετία, όπου μου φανέρωνε το ενδιαφέρον του για μένα, με τόσες τρυφερές εκφράσεις, ότι θα του ήμουν απαραίτητη για την ευτυχία της ζωής του, ότι δεν έβλεπε την ώρα να με συναντήσει για να μου ειπεί προφορικά, "διά ζώσης", όσα δεν μπορούσε να μου γράψει, περίμενα με αγωνία αυτή την ώρα. Εκείνος, όμως, πάντοτε αφάνταστα μελαγχολικός, μου μιλούσε με ανεξήγητη ψυχρότητα όσο ποτέ. Και όταν εγώ του απαντούσα με γλυκύτητα ή με τη σιωπή της λύπης, εκείνος γινόταν πιο απόμακρος... Η αγωνία μου είχε γίνει αβάσταχτη...»
 
~~~~~~~~
«Αγαπητή μου Φίλη, Ρωξάνδρα! Αν έπιανα, αγαπητή μου, την πένα για να σου γράψω, κάθε φορά που σου ομιλώ με τη σκέψη και την καρδιά μου, κατά τις ώρες των μοναχικών περιπάτων μου στους κήπους ή κατά τις μακρές νύχτες της μοναξιάς μου δίπλα στο τζάκι του σπιτιού μου, τα γράμματα της αλληλογραφίας μου θα ήταν τόσο πολλά ώστε θα συνέθλιβαν τα οικονομικά σου και θα έθεταν σε σκληρή δοκιμασία τους γραμματείς σου, που θα ήταν καταδικασμένοι να τα τακτοποιούν! Σου ομολογώ πάντως ότι εδώ και πολύ καιρό έχω φοβερά απομονωθεί. Σε διαβεβαιώνω ότι ο κύριος λόγος είναι η επιθυμία μου και η ψυχική μου ανάγκη να με θεωρούν νεκρό. Οχι οι φίλοι μου, αλλά όλος αυτός ο ακατανόητος, δολοπλόκος και ραδιούργος κόσμος, που βρίσκεται ανάμεσα σε αυτούς και σε μένα...»

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΡΩΞΑΝΔΡΑ ΣΤΡΟΥΡΤΖΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΕΥΗ
«Έμαθα ότι δεν δέχεσθε με κανένα τρόπο να σας φρουρούν. Ότι αρνείσθε να σας συνοδεύουν σωματοφύλακες. Γνωρίζοντας την γενναιότητα και την ακεραιότητα του χαρακτήρα σας, ήμουν σίγουρη για την άρνησή σας. Γιατί όμως δεν σκέπτεσθε ότι η δυστυχισμένη πατρίδα μας σας εξέλεξε ως πρώτο Κυβερνήτη της και σας έχει απόλυτη ανάγκη για την σωτηρία της, από τόσους εχθρούς, ξένους και ιδικούς μας, που επιβουλεύονται, με άλλους καταχθόνιους τρόπους, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της; Γιατί δεν συλλογίζεσθε τον δυστυχισμένο λαό της που είσθε το μόνο πρόσωπο στο οποίο, με τη σοφή διαίσθησή του, έχει στηρίξει όλες τις ελπίδες του και τα όνειρά του επάνω σας, δικαιολογημένα; Αυτόν τον λαό που σας λατρεύει κυριολεκτικά, που σας φωνάζει «πατέρα», που σας βλέπει ως το μοναδικό σωτήρα του από τη σκληρή εκμετάλλευση των παλαιών «αρχόντων» του; Οι χιλιάδες τα ελληνόπουλα, που τους προσφέρατε την πατρική σας στοργή, προστασία, αγάπη, μόρφωση, σχολειά, μουσική, τέχνες, δεν σας συγκλονίζουν; Δεν σκέπτεσθε ότι θα μείνουν ορφανά, χωρίς πατέρα;»
ΡΩΞΑΝΔΡΑ ΣΤΡΟΥΡΤΖΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΣΣΙΑ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟ
(Η επιστολή έφτασε όταν ο Καποδίστριας είχε δολοφονηθεί).
~~~~~
«Μόλις η αγαπητή μου αδελφή έμαθε την τραγική είδηση, έπεσε κάτω αναίσθητη! Ουσιαστικά, από εκείνη την ώρα ήταν και εκείνη νεκρή!..».
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΟΥΡΤΖΑΣ, ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΔΡΑΣ
~~~~~
ΕΛΕΝΗ Ε. ΚΟΥΚΟΥ: «Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ρ. ΣΤΟΥΡΤΖΑ – ΜΙΑ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ», ΕΣΤΙΑ
[ ΡΩΞΑΝΔΡΑ ΣΤΟΥΡΤΖΑ (1786–1844): Ο πατέρας της ήταν ο Σκαρλάτος Στούρτζας καταγόμενος από ευγενή και πλούσια οικογένεια οι ρίζες της οποίας ανάγονταν από τον 13ο αιώνα στην Μολδαβία. Η μητέρα της Σουλτάνα ήταν κόρη του Έλληνα ηγεμόνα της Μολδαβίας (1777–1782), πρίγκηπα Κωνσταντίνου Μουρούζη. Κυρία επί των τιμών, αρχικά της αυτοκράτειρας μητέρας Μαρίας Θεοδώρεβνας και μετά της Γερμανίδας αυτοκράτειρας Ελισσάβετ, συζύγου του τσάρου.
~~~~~~
Για διάστημα τριών ετών σχετίζονταν με τον Ι. Καποδίστρια (Υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου) με βαθιά φιλία και αμοιβαία εκτίμησης που δεν εξελίχθηκε σε ερωτικό δεσμό.
Οι λόγοι, τουλάχιστον κατά την αλληλογραφία που διατηρούσε ο Καποδίστριας με τον πατέρα του, αλλά και τα απομνημονεύματα της Ρωξάνδρας Στούρτζα ήταν επεδίωκε την εξασφάλιση της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας και ανεξαρτησίας κι όχι μια ασύμμετρη σχέση οικονομικά και κοινωνικά με μία σύζυγο πιο εύπορη από τον ίδιο. Ακόμα, η δημιουργία μιας οικογένειας στη Ρωσία, μακριά από την πατρική του οικογένεια δεν τον ικανοποιούσε. Τέλος η προσήλωσή του στην Ελληνική υπόθεση ήταν ένας ακόμα λόγος που τον έκανε να απορρίπτει την προοπτική του γάμου.
Από το 1811 έως το 1814 χωρίστηκαν οι δρόμοι τους.
Στη συνέχεια με πρωτοβουλία του Καποδίστρια αναπτύχθηκε μεταξύ τους εκτενής αλληλογραφία. Συναντήθηκαν στη Βιέννη, όπου εκείνος της εξέφρασε την επιθυμία του να προσηλωθεί στην Ελληνική υπόθεση κι εκείνη του ζήτησε να μείνουν τουλάχιστον φίλοι. Μαζί θα μοιράζονταν μια κοινή προσπάθεια: της απελευθέρωσης των Ελλήνων και της μόρφωσης των Ελληνοπαίδων.
Στα τέλη του 1816 παντρεύτηκε τον κόμη Άλμπερτ Γκάεταν Έντλινγκ, υπουργό των εξωτερικών της Βαϊμάρης και εξάδελφο της τσαρίνας, ύστερα από πιέσεις που δέχθηκε από την ίδια την τσαρίνα. Ο γάμος της ήταν συμβατικός και χωρίς συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ του ζεύγους, ενώ η ίδια επιθυμούσε να επιστρέψει στην Πετρούπολη όπου βρισκόταν η οικογένειά της. Για να το πετύχει αυτό επεδίωξε να διοριστεί ο σύζυγός της στην Τσαρική αυλή κι όταν δεν το κατόρθωσε επέστρεψαν ιδιωτικά και εγκαταστάθηκαν στα πατρικά της κτήματα στη Λευκορωσία, πιθανώς μετά τα μέσα του 1821. Ο τσάρος της παραχώρησε μια μεγάλη έκταση γης στη Βεσσαραβία για να την αξιοποιήσει ο σύζυγός της.
Ήταν μέλος της Φιλομούσου Εταιρείας για την ενίσχυση της εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων και βοήθησε προσωπικά όλους τους Έλληνες φοιτητές της δυτικής Ευρώπης. Στα χρόνια της Επανάστασης βοήθησε αποφασιστικά στο ζήτημα της περίθαλψης των Ελλήνων προσφύγων της Οδησσού, ενώ ενίσχυσε τον αγώνα στην Ελλάδα μέσω των υψηλών επαφών της στην Ευρώπη].

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου στηρίζει την ¨ΑΝΥΠΑΚΟΗ του ΣΤΡΑΤΟΥ ΔΑΣΚΑΡΟΛΗ"

..... η Ζωή Κωνσταντοπούλου στηρίζει την ¨ΑΝΥΠΑΚΟΗ του ΣΤΡΑΤΟΥ ΔΑΣΚΑΡΟΛΗ". 
Την απόφασή της, στηρίζοντας τον Στράτο Δασκαρόλη, να μην πληρώσει τα διόδια της διαδρομής Αθήνα – Καλαμάτα, έκανε γνωστή η Ζωή Κωνσταντοπούλου σε δηλώσεις της χθες λίγο πριν από την πορεία συμπαράστασης στο 47χρονο που εκτίει ποινή φυλάκισης.
Όπως έκανε γνωστό η πρώην πρόεδρος της Βουλής, η Τροχαία τη σταμάτησε, κάτι που η ίδια θεώρησε «στημένο», αλλά τόνισε ότι καθώς ήρθε να συμπαρασταθεί σ’ έναν Έλληνα που διεκδικεί το δικαίωμα να κινείται ελεύθερα στη χώρα του, δεν πρόκειται να τη σταματήσει κανένα πρόστιμο και κανένα ανάλογο μέτρο.
Επίσης, ανέφερε ότι θεωρεί άδικη τη φυλάκιση του Στράτου Δασκαρόλη, τον στηρίζει και θα τον στηρίζει.

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Του Ἰωάννη Σ. Φριτζαλᾶ,
 Γεωπολιτικού - ἱστορικού ἀναλυτή,
  f_john542@hotmail.com




Ἡ διαρκής θυματοποίηση καί ἐνοχοποίηση τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὃπως τήν βιώνουμε ἐμφανῶς τήν τελευταία τετραετία, ἀποτελεῖ μία δομημένη διαδικασία κοινωνικοῦ μετασχηματισμοῦ, πλήρως ἐνορχηστρωμένη ἀπό τήν νεοφιλελεύθερη παγκόσμια δικτατορία. Ἡ ἲδια μεθοδεύει τήν ἀποδόμηση καί κατάργηση ὂχι μόνο τοῦ ἑλληνικοῦ ἒθνους, ἀλλά τοῦ συνόλου τῶν ἐθνῶν-κρατῶν, ἀποσκοπῶντας στήν πλήρη ὁμογενοποίηση τῆς παγκοσμίου κοινότητος.
Ἡ δημιουργία ἐνοχικῶν συμπλεγμάτων στό ὑπό ἀποδόμηση ἀντικείμενο, ἐν προκειμένῳ στό σύνολο τοῦ ἑλληνικοῦ ἒθνους, εἶναι μία διαδικασία πού ἒρχεται ὡς φυσιολογική ἐξέλιξη. Ὃλοι μας βιώσαμε τήν προσπάθεια ἀπανθρωποποιήσεως (3ο στάδιο τῆς γενοκτονίας) τῶν Ἑλλήνων σέ διεθνές ἐπίπεδο, μέ προσβλητικούς χαρακτηρισμούς καί χυδαῖα δημοσιεύματα πού ἐξέθεταν ξαφνικά τήν Ἑλλάδα καί τούς Ἓλληνες ὡς ὑπευθύνους γιά τά δεινά τῆς οἰκουμένης.
Ὃταν τό θύμα ἀποφεύγει νά συνειδητοποιήσει τήν ἱστορική εὐθύνη του, μία ἀπόφαση πού θά ἀποτελοῦσε μία καλή ἀρχή γιά νά ὑψώσει τό ἀνάστημά του, εἰσέρχεται μοιραίως σέ μία κατάσταση ἀκηδίας, ἀποδεχόμενο τήν μοίρα πού τοῦ ἐπιβάλλουν καί τίς ἀπόψεις πού προβάλλουν γιά αὐτό. Ἀντί νά στραφεῖ πρός τά ἒσω καί νά συγκρουστεῖ δημιουργικά μέ τόν ἲδιο του τόν ἑαυτό, πράττοντας μία γόνιμη αὐτοκριτική πού θά τό βοηθήσει στήν ἀναγέννησή του, ἐγκλωβίζεται σέ μία ἒνοχη σιωπή, πού μέ τόν καιρό μειώνει δραματικά τίς νοητικές του ἀντιστάσεις, ἀλλά καί τήν ὃποια διάθεση γόνιμης δράσεως. Συνεπῶς, ὁδηγεῖται νομοτελειακῶς στήν αὐτοκαταστροφή καί στήν κατάργηση τῆς ἲδιας του τῆς ὑπάρξεως. Τόσο ἡ σιωπή, ὃσο καί ἡ συνεχής μετάθεση τῶν εὐθυνῶν σέ τρίτους - προσδιορίσιμους ἢ μή - ἀποτελοῦν μορφές ἀποσείσεως τῆς εὐθύνης (8ο στάδιο τῆς γενοκτονίας), γιά ἓνα ἒγκλημα στό ὁποῖο λίγο πολύ ὃλοι μας εἲμαστε συνυπεύθυνοι, ἒχοντας ἀπωλέσει αὐτή «τήν κοινή καί προηγμένη αἲσθηση τῆς πατρίδος, τοῦ ἱεροῦ, τῆς τιμῆς…»1 γιά τήν ἀποδόμηση τῆς ὁποίας «δέν ἀπαιτοῦνται παρά ἐλάχιστα χρόνια καί κυβερνήσεις ἐντολοδόχων τσαρλατάνων», ὃπως ὀρθῶς ἒχει διατυπώσει ὁ Χρῆστος Γιάνναρᾶς2.
Κι ἐπειδή «ὁ χρόνος πάντα ἐς λήθην ἂγει»3, θά ἦταν ἐξαιρετικά ὠφέλιμο γιά ἑμᾶς ἂν ἀναδεικνύαμε γεγονότα, γύρω ἀπό τά ὁποῖα ἒχουν σβήσει πλέον τά φῶτα τῆς δημοσιότητος. Ἓνα γεγονός πού πέρασε παντελῶς ἀπαρατήρητο, στό περιθώριο τῆς στοχευμένης ὑπερπροβολῆς τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, ὃπως ὃλοι μας τήν βιώσαμε προσφάτως, ἦταν οἱ δηλώσεις τῆς ἐκπροσώπου τοῦ State Department, Jennifer Psaki, ἡ ὁποία ἒσπευσε νά «καταδικάσει δηλώσεις καί ἐνέργειες πού ἀποδίδονται στό κόμμα, τό ὁποῖο δείχνει νά ἐπιδιώκει τήν ὑποκίνηση τῆς ξενοφοβίας, τῆς ἐχθρότητας πρός τίς μειονότητες καί τόν ἀντισημιτισμό»4. Ὃπως ἒχουμε ἐπισημάνει καί στό παρελθόν, «ἡ ἐπίκληση στίς ἒννοιες τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας καί τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων εἶναι μία ἐνδεδειγμένη στρατηγική, πού χρησιμοποιεῖται κατά βούληση εἰς βάρος τῆς πατρίδος μας»5 καί ὂχι μόνο. Ἡ συγκεκριμένη δήλωση δέν ἀποσκοπεῖ ἁπλῶς στήν στηλίτευση τῶν ἀπόψεων καί τῶν πρακτικῶν τῆς Χ.Α. Ἀποτελεῖ, ἐπιπλέον, σαφή προειδοποίηση πρός κάθε ὑγιῶς σκεπτόμενο Ἓλληνα πού ἀντιλαμβάνεται καί ἀναδεικνύει ἰδιωτικῶς ἢ δημοσίως τόν ρόλο π.χ. τῆς ὑπό ἐκτουρκισμό μουσουλμανικῆς μειονότητος τῆς Θράκης ὡς αἰχμή τοῦ δόρατος τοῦ νεο-ὀθωμανικοῦ ἐπεκτατισμοῦ ἢ τήν σιωνιστική φύση τῶν διεθνῶν χρηματαγορῶν, πώς θά στιγματιστεῖ αὐτομάτως ὡς ἐχθρός τῶν μειονοτήτων ἢ ἀντισημίτης. Γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, χαρακτηριστική εἶναι ἡ εἰσήγηση τῆς διευθυντοῦ Διεθνών Σχέσεων τῆς «Εὐρωπαϊκῆς Ὁμοσπονδίας Τούρκων Δυτικῆς Θράκης», Melek Kırmacı Arık, στό 6ο Φόρουμ μειονοτικῶν θεμάτων τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, τό ὁποῖο πραγματοποιήθηκε πρίν μερικές ἑβδομᾶδες στήν Γενεύη. Ἡ Arık ἰσχυρίστηκε πώς οἱ ἐπιθέσεις μίσους στήν Ἑλλάδα δέν γίνονται μόνο κατά τῶν μεταναστῶν, ἀλλά καί κατά τῆς «τουρκικῆς μειονότητος Δυτικῆς Θράκης»6 (!).
Χωρίς διάθεση κινδυνολογίας, ἓνα διορατικό βλέμμα δύναται νά διακρίνει ξεκάθαρα τήν μεθοδευμένη προσπάθεια περαιτέρω μειώσεως τῶν ἀντιστάσεων μας ἐπί τῶν ἐθνικῶν θεμάτων, ἡ ὁποία ὁλοκληρώνεται μέ τήν παγίδευσή μας σέ ἓνα κλίμα ἀνασφαλείας καί φόβου γιά ἓναν ἀνεπιθύμητο στιγματισμό μας (2ο στάδιο τῆς γενοκτονίας). Κατά αὐτόν τόν τρόπο, ἐπιτυγχάνεται τόσο ἡ ἐνοχοποίηση (καί πάλι) τοῦ θύματος, ὃσο καί ἡ προετοιμασία τοῦ ἐδάφους, ὣστε ἡ διεθνής κοινή γνώμη νά ἀποδεχθεῖ φυσιολογικά τήν ἐξόντωσή του, θεωρῶντας το μάλιστα ὑπεύθυνο γιά αὐτήν, κωφεύοντας στίς ἐκκλήσεις του γιά βοήθεια, ὃταν μία ἐνορχηστρωμένη προβοκάτσια (τύπου Σεπτεμβριανῶν τοῦ 1955), θά σημάνει τήν ἀρχή τῆς τελικῆς πράξεως τοῦ διαμελισμοῦ του.
Στό παρασκήνιο ὃλων αὐτῶν τῶν καταστάσεων βρίσκονται, φυσικά, οἱ πρόσφατες γεωπολιτικές ἐξελίξεις. Οἱ ραγδαῖες ἀνακατατάξεις στήν περιοχή τῆς Μεσογείου καί τῆς εὐρασιατικῆς ζώνης δέν ἀφήνουν περιθώρια ἀμφιβολιῶν πώς Ἑλλάδα καί Κύπρος θεωροῦνται ἀπολύτως ἀπαραίτητες, ὡς γεωγραφικός καί γεωστρατηγικός χῶρος, ὂχι ὃμως ὡς ἐθνική ὀντότητα. Τό ἑλλαδοκυπριακό γεωπολιτικό συνεχές, ὡς προπύργιο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἒχει ἐν πολλοῖς κατακερματιστεῖ, καθώς «Ἑλλάδα καί Κύπρος εἶναι σημαντικές, στόν βαθμό πού τά κοιτάσματα ὑδρογονανθράκων πού διαθέτουν κρίνονται ὡς ζωτικῆς σημασίας»7.
Ἡ χειραγώγηση τῆς πατρίδος μας, συνεπῶς, ἐπιτυγχάνεται μέσῳ τῆς νοητικῆς γενοκτονίας στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε παραπάνω. Στό πλαίσιο τοῦ περιώνυμου καί πολυδιαφημισμένου στρατηγικοῦ ἂξονος Ἑλλάδος - Κύπρου - Ἰσραήλ, ὑπάρχει περιθώριο μόνο γιά ἓναν ἰσχυρό, πού θά χειραγωγεῖ τόν ἀνίσχυρο καί θα λαμβάνει συνεχῶς διαβεβαιώσεις γιά τήν ἀφοσίωσή του. Παράδειγμα τέτοιων διαβεβαιώσεων ἀποτελεῖ ἡ πρό δύο μηνῶν δέσμευση τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ πρός τήν Ἀμερικανο-ἐβραϊκή Ἐπιτροπή (American Jewish Committee) νά «ἀπομυθοποιήσει» καί νά ἐξαλείψει τήν ἀντισημιτική Χ.Α.8
Παρόλα αὐτά, ὃσο κι ἂν ὁ πρωθυπουργός προσπαθεῖ νά παρουσιάσει τήν Ἑλλάδα ὡς μία ἀπηλλαγμένη ἀπό ἀκραῖες φωνές χώρα, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ παράγοντα σταθερότητας στήν Ἀνατολική Μεσόγειο, πρόθυμη νά συνεργαστεῖ μέ τό Ἰσραήλ στήν ανάπτυξη τῶν κοιτασμάτων φυσικοῦ ἀερίου τῆς Ἀν. Μεσογείου, ἐμεῖς τοῦ ἀπαντοῦμε πώς εἶναι ἂκρως ἀδύνατο νά οἰκοδομηθεῖ ἡ οἱαδήποτε στρατηγική συμμαχία, ὃταν οἱ συμμετέχοντες «ἑταίροι» ὂχι ἁπλῶς δέν εἶναι ἰσότιμοι, ἀλλά ἀντιθέτως ὁ ἓνας ἐπεδίωξε τήν ὑποτίμηση τοῦ ἂλλου, μέσῳ γεωοικονομικῶν ἀλχημειῶν, σκοπεύοντας νά τόν καταστήσει ὑποχείριό του, ἀποτρέποντας ταυτοχρόνως τήν ὃποια δυναμική ἰσχυροποιήσεώς του.
Ὀφείλουμε πλέον να ἀντιληφθοῦμε πώς, στό πλαίσιο αὐτῆς τῆς ἀναθεωρημένης γεωπολιτικῆς τοῦ πολυεθνικοῦ «νομισματισμοῦ», ὁ Ἑλληνισμός εἶναι ἀνεπιθύμητος στόν χῶρο τῆς Εὐρώπης καί τῆς Μεσογείου, λόγῳ κυρίως τῶν ἱστορικῶν καί πνευματικών καταβολῶν του πού διαχρονικά ἀποτελοῦσαν τροχοπέδη στήν ὃποια προσπάθεια ἀποπνευματοποιήσεως καί ἀποδομήσεως τῆς οἰκουμένης. Ὃσο ἐμεῖς ἐπιμένουμε νά προσδιορίζουμε ὡς ἐθνικό μας ὃραμα τήν ἐπιστροφή μας στίς ἀγορές, ὑπό καθεστώς μονίμου ἐλλειματικῆς οἰκονομίας, ἀνίκανης νά τροφοδοτήσει μία νέα ἀναπτυξιακή πολιτική, ὑποκινούμενη ἀπό τό τεράστιο πνευματικό δυναμικό τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἡ Ἑλλάδα θά πλησιάζει ὁλοένα καί περισσότερο πρός τήν λήθη.
Ἡ διανοητική μετάλλαξη, ὁ σταδιακός ἀφανισμός καί ἡ γεωπολιτική συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συνεργοῦντος τοῦ νεοελλαδικοῦ κρατικοῦ μορφώματος ἀπό συστάσεώς του, τό ὁποῖο «δέν στάθηκε σέ καμμία φάση ἰκανό νά προστατεύσει ἀποτελεσματικά τόν εὐρύτερο Ἑλληνισμό καί νά ἀναστείλει τήν συρρίκνωση ἢ τόν ἀφανισμό του»9 πρέπει νά ἀποτραπεῖ. Μόνη ἀσφαλής ὁδός εἶναι μία πνευματική ἐπανάσταση πού θά προέρχεται ἀπό τήν συνειδητοποίηση μας πώς «ὁ Ἓλλην ἐγεννήθη κατά Θεία Πρόνοια διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος»10. Αὐτή ἡ διαπίστωση εἶναι ἀρκετή γιά νά μᾶς ἐξωθήσει στήν ἀνάληψη τῶν ἱστορικῶν μας εὐθυνῶν. Ἒχοντας ὡς ἐκκίνηση τὴν ἀτομική μας ἀναγέννηση, ἡ ὁποία θά μᾶς βοηθήσει νά ἀπεγκλωβιστοῦμε ἀπό τήν παγίδα τῶν δύο ἂκρων, θά οἰκοδομήσουμε ἐκ νέου τήν πατρίδα μας ἀπό τίς στάχτες της, καταθέτοντας ὡς ἒθνος τήν δική μας πρόταση πού θά ἐμπνεύσει μία παγκόσμιο ἐπανάσταση ἐνάντια στόν ἐθνοκτόνο καί ψυχοκτόνο νεοφιλελεύθερο φασισμό. Ἡ ἀνθρωπότητα μᾶς περιμένει. Ἂς μήν καθυστερήσουμε στό ραντεβού.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1, 2. Χ. Γιάνναρᾶ - Ἡ εὒγλωττα ἒνοχη ἀποσιώπηση
3. Σοφοκλῆς - Ἀπόσπασμα 685
4. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26498&subid=2&pubid=113122103
5. Ἰ. Φριτζαλᾶ - Ἀνίερες συμμαχίες στήν Ἑλληνική Θράκη
6. Ὑπερασπιστές τουρκικῶν συμφερόντων ἐν δράσει - http://tourkikanea.gr/2013/11/def/
7. Ἰ. Φριτζαλᾶ - Ἡ γεωπολιτική ὑποταγή τοῦ Ἑλληνισμοῦ
8. http://www.naftemporiki.gr/story/708992
9. Π. Κονδύλης - Θεωρία τοῦ πολέμου, Κεφ. ΙΧ
10. Ἁγίου Νεκταρίου - Περί τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ὡς παιδαγωγοῦ τῶν Ἑλλήνων πρός τόν Χριστιανισμόν.

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του "Αντιφωνητή" στις 16.1.2014.
Ἑλληνικό Κέντρο Εὐρωπαϊκῶν καί Διεθνῶν Ἀναλύσεων.


~~~~~~~~~~~~~


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ



Ένα Μοναστήρι, που λειτουργεί σήμερ...

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Πενθώ την Αρλέτα στη μοναξιά της εξοχής σήμερα....


Myrsini Zorba



Οι καλοκαιρινοί θάνατοι είναι πιο οδυνηροί. Η είδηση σε βρίσκει απροετοίμαστο κοντά στη φύση που υπόσχεται ζωή και σε αιφνιδιάζει με την άλλη όψη, τη σκοτεινή. Πενθώ την Αρλέτα στη μοναξιά της εξοχής σήμερα. Στο σπίτι μου στα Εξάρχεια έχω κρεμασμένη εδώ και τριάντα πέντε χρόνια μια χρωματιστή ζωγραφιά της Αρλέτας που δείχνει ένα παιδί να κυνηγιέται μ' ένα σκύλο. Είναι από τις ζωγραφιές που είχε κάνει για ένα από τα παιδικά βιβλία στη σειρά τότε των ζωγράφων του Οδυσσέα. 
Ακολούθησαν απογεύματα με τσάι που της άρεσε πολύ, ατέλειωτες φιλοσοφικές συζητήσεις, διαπραγματεύσεις για την παρουσία των φοβερών γάτων της στις συναντήσεις μας, βεγγέρες με φίλους, τα νέα κάθε φορά υπέροχα τραγούδια της και, φυσικά, η γνωριμία με τον Γιώργο Ιωάννου κι όλα τα ανέκδοτα που συνόδευαν τη συγκατοίκηση τους. 
Πενθώ μαζί της μια ολόκληρη εποχή, φίλους που έφυγαν, ιστορίες που έκλεισαν για πάντα.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Deutsche Welle: Γυάρος, το ξεχασμένο «νησί του διαβόλου» Επί χούντας ήταν τόπος εξορίας και βασανιστηρίων

  «ΓΥΑΡΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ»   



Επί χούντας ήταν τόπος εξορίας και βασανιστηρίων. Στο κυκλαδίτικο ξερονήσι επικρατούν σήμερα συνθήκες εγκατάλειψης. Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης δεν είναι απλή υπόθεση γράφει η Deutsche Welle [*].

«Νησί του διαβόλου» έλεγαν τη Γυάρο. Το μικρό κυκλαδίτικο νησί αποπνέει σήμερα ένα αίσθημα φόβου και πλήρους εγκατάλειψης, όντας επί μακρόν τόπος εξορίας και φυλάκισης. Ήδη από τη ρωμαϊκή περίοδο οδηγούνταν εκεί πολλοί «ανεπιθύμητοι». Μετά τον εμφύλιο πόλεμο (1946-49) η «παράδοση» συνεχίστηκε από τους κυβερνώντες, με 20.000 ανθρώπους, κυρίως κομμουνιστές, αλλά και άλλους αντιφρονούντες, να εξορίζονται στη Γυάρο. Επισήμως επρόκειτο για ένα είδος αναμορφωτηρίου, όπου οι απειθάρχητοι θα μετατρέπονταν με τη χρήση διαφόρων σωματικών ποινών σε «πραγματικούς Έλληνες». Στην πραγματικότητα ήταν τόπος καταναγκαστικής εργασίας και βασανιστηρίων. Κάποιοι κάνουν λόγο για κολαστήριο, για ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης σε ελληνικό έδαφος. «Η αρχιτεκτονική των χώρων της φυλακής θυμίζει σαφώς τις εγκαταστάσεις των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης», επισημαίνει στην DW ο δικηγόρος Κώστας Κατσιμπίνης, ο οποίος ίδρυσε πριν από 17 χρόνια τον Σύλλογο «ΓΥΑΡΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ» με στόχο να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη του νησιού.

Εξωτερική άποψη των φυλακών της Γυάρου
Ανατρέχοντας στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ο Κ.Κατσιμπίνης τονίζει: «Δεν είναι τυχαίο ότι ο εγχώριος, αλλά και διεθνής τύπος εκείνη την εποχή αποκαλούσαν τη Γυάρο Νταχάου της Μεσογείου». Οι ίδιοι οι κρατούμενοι, επισημαίνει, «άρχισαν με καταναγκαστική εργασία τόσο τον εκβραχισμό, όσο και την ανέγερση της φυλακής και των υπόλοιπων βοηθητικών κτιρίων. Όλα αυτά κάτω από απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης». Αλλά το 1952, μόλις αποπερατώθηκε, η φυλακή καταργήθηκε. Και αυτό γιατί η διεθνής κατακραυγή και οι διαμαρτυρίες των Ηνωμένων Εθνών για τις βαναυσότητες στο νησί ώθησαν τους κυβερνώντες να κλείσουν τις φυλακές, μεταφέροντας τους κρατούμενους σε φυλακές της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας (1967-1974) χιλιάδες αντιφρονούντες εξορίστηκαν και πάλι στη Γυάρο. Για πρώτη φορά ανάμεσά τους βρίσκονταν και γυναίκες, ακόμη και εγκυμονούσες.
Γερμανοί δημοσιογράφοι ρίχνουν φως στο «κολαστήριο»
«Η αρχιτεκτονική των χώρων της φυλακής θυμίζει σαφώς τις εγκαταστάσεις των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης», επισημαίνει ο Κώστας Κατσιμπίνης
Σύμφωνα με τον Κ.Κατσιμπίνη, στους πιο γνωστούς κρατούμενους της Γυάρου περιλαμβάνονταν ο μετέπειτα υπουργός Εξωτερικών επί κυβέρνησης ΠΑΣΟK (1981-1985) Γιάννης Χαραλαμπόπουλος και ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Η χούντα διέψευδε τα όσα συνέβαιναν στη Γυάρο. Ωστόσο, Γερμανοί δημοσιογράφοι κατόρθωσαν να αποκαλύψουν τα ψεύδη των συνταγματαρχών. «Το 1967, λίγο μετά την εγκαθίδρυση της δικτατορίας, ρεπόρτερ του γερμανικού περιοδικού Stern πέταξαν πάνω από τη Γυάρο, τράβηξαν φωτογραφίες και τις έστειλαν στην Ευρώπη. Το ίδιο επανέλαβαν λίγους μήνες μετά δημοσιογράφοι του γαλλικού περιοδικού Paris-Match», εξηγεί ο Κ. Κατσιμπίνης.
Το καθεστώς των συνταγματαρχών δεν μπορούσε πλέον να αντικρούσει την αλήθεια. Το αποδεικτικό υλικό από τη Γυάρο συνέβαλε στον μετέπειτα αποκλεισμό της δικτατορικής Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης λόγω καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι πραξικοπηματίες προσπαθούσαν ακόμη και να διαστρεβλώσουν τον αριθμό των νεκρών, τονίζει με αγανάκτηση ο Έλληνας δικηγόρος. «Οι νεκροί στο στρατόπεδο δεν ήταν μόνο 22 που ήταν οι τάφοι στη Γυάρο, ήταν πολύ περισσότεροι. Αλλά η τότε διοίκηση, επειδή δεν ήθελε να χρεωθεί θανάτους στο νησί, τους μετέφερε στη Σύρο για να πεθάνουν στο νοσοκομείο της Σύρου», επισημαίνει.
Στο δεσμωτήριο της Γυάρου: ο μέσα κόσμος και ο έξω κόσμος
Ο Κώστας Κατσιμπίνης επικεντρώνει σήμερα όλες του τις προσπάθειες στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, ώστε το αλλοτινό «νησί του διαβόλου» να γίνει προσβάσιμο για το ευρύ κοινό. Ωστόσο, αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη Γυάρο, όπου δεν επιτρέπεται να δένουν ούτε καν αλιευτικά σκάφη. Το νησί θεωρείται απαγορευμένη περιοχή. Αν μη τι άλλο, χάρη στις προσπάθειες του συλλόγου του Κ. Κατσιμπίνη, το πολεμικό ναυτικό σταμάτησε, πριν από περίπου δέκα χρόνια, να χρησιμοποιεί το νησί ως πεδίο βολής προκαλώντας ακόμη περισσότερες ζημιές στα ούτως ή άλλως εγκαταλελειμμένα κτήρια. Μια μελέτη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με αντικείμενο τη βελτίωση των υποδομών της Γυάρου παρέμενε εγκλωβισμένη, μέχρι πρότινος, στα γρανάζια της γραφειοκρατίας.
Από «νησί του διαβόλου» ...οικολογικός παράδεισος;
Σήμερα πάντως, αρχίζει να εκδηλώνεται μία κινητικότητα. Το νησί των βασανιστηρίων θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε προστατευόμενη οικολογική περιοχή και παράδεισο για ...καταδύσεις. Το εν λόγω έργο υποστηρίζεται από την περιβαλλοντική οργάνωση WWF με το πρόγραμμα Cyclades Life. «Στη θαλάσσια περιοχή γύρω από τη Γυάρο ζει το 15% του πληθυσμού της μεσογειακής φώκιας monachus monachus. Είναι ίσως η μεγαλύτερη αποικία του είδους παγκοσμίως», δηλώνει στην DW ο εκπρόσωπος του WWF Ιάσων Κάντας. Από το 2011 η Γυάρος είναι προστατευόμενη περιοχή NATURA και θεωρείται μάλλον βέβαιη η αρχική χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά κονδύλια για τις δράσεις του Cyclades Life. Όπως επισημαίνει ο εκ των υπευθύνων του προγράμματος, Σπύρος Κοτομάτας, «ακριβώς το γεγονός ότι το νησί είναι ακατοίκητο επί δεκαετίες, επέτρεψε στη φύση να μείνει ανενόχλητη. Η εικόνα θυμίζει τις περιγραφές του Ομήρου για το πώς ήταν οι Κυκλάδες στα αρχαία χρόνια?»
Θα προστατευθεί η μνήμη, όπως το περιβάλλον;
Το ζητούμενο λοιπόν είναι να ανοίξει το αλλοτινό «νησί του διαβόλου» για επισκέπτες, αλλά κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να διατηρείται τόσο ο ιστορικός χαρακτήρας του, όσο και το φυσικό κάλλος. Το εγχείρημα είναι περίπλοκο, όταν μάλιστα παραμένει ασαφές το νομικό πλαίσιο: Το 2001 η Γυάρος είχε ανακηρυχθεί ιστορικό μνημείο, γεγονός που συνεπάγεται την απαγόρευση κάθε οικοδομικής δραστηριότητας. Δέκα χρόνια μετά η απαγόρευση αυτή άρθηκε, αλλά μόνο μερικώς. Εν συνεχεία ένας επενδυτής εξέφρασε ενδιαφέρον για την κατασκευή ενός αιολικού πάρκου στην περιοχή. Το έργο έλαβε την αρχική άδεια, ωστόσο δεν υλοποιείται μέχρι στιγμής. Πρόσθετες δυσκολίες προκαλεί το ότι, λόγω των στρατιωτικών ασκήσεων που γίνονταν παλαιότερα στην περιοχή, στο νησί βρίσκονται διάσπαρτα βλήματα που δεν έχουν εκραγεί.
Όπως λέει στην DW ο Σπύρος Κοτομάτας «ο ιστορικός χώρος καθαρίστηκε το 2002 από το υπουργείο Αιγαίου, είναι ανοιχτός στον κόσμο, αλλά το υπόλοιπο δεν έχει καθαριστεί εκτός από τέσσερις διαδρομές που καθαρίσαμε μαζί με τον στρατό». Απομένουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν, ενώ «η νομοθεσία είναι θολή ως προς το τί επιτρέπεται για την πρόσβαση στο νησί». Το ενθαρρυντικό στοιχείο είναι ωστόσο ότι οι τοπικές κοινωνίες στηρίζουν την προσπάθεια για ήπια τουριστική ανάπτυξη, όπως διαπίστωσε ο ίδιος ο κ. Κοτομάτας σε πρόσφατη επίσκεψή του στη Σύρο. Αναμένεται συνέχεια.
~~~~~~~~~~~~~~


[*]  Η Deutsche Welle (Ντόιτσε Βέλε, Γερμανικό κύμα) είναι γερμανικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός που εκπέμπει διεθνώς μέσω βραχέων κυμάτων, Ίντερνετ και δορυφόρων σε 30 γλώσσες στο ραδιόφωνο (DW Radio) και σε 4 γλώσσες στην τηλεόραση (DW-TV), ενώ οι ειδήσεις που μεταδίδει είναι διαθέσιμες μέσω της ιστοσελίδας της. Η Deutsche Welle μεταδίδει ανελλιπώς από το 1953. Μέχρι το 2003 η έδρα της βρισκόταν στην Κολωνία, ενώ την ίδια χρονιά η έδρα της μεταφέρθηκε στη Βόννη, στο κτήριο Schürmann-Bau. Τα τηλεοπτικά της προγράμματα παράγονται στο Βερολίνο, ενώ η ιστοσελίδα της ελέγχεται τόσο από το Βερολίνο όσο και από τη Βόννη.

Ιστορία του σταθμού

Η λειτουργία του σταθμού ξεκίνησε στις 3 Μαΐου 1953 με τη μετάδοση μιας προσφώνησης από τον τότε πρόεδρο της Γερμανίας Τέοντορ Χόις. Στις 11 Ιουνίου του 1953, ο σταθμός υπέγραψε συμφωνία με το ARD που όριζε την ευθύνη του δεύτερου για τη Deutsche Welle. Το 1960 έγινε ανεξάρτητο δημόσιο σώμα, ενώ το 1962 έγινε μέλος του ARD. Το 1964 άρχισε να εκπέμπει στα ελληνικά. Με τη Γερμανική επανένωση το 1990, το Radio Berlin International της Ανατολικής Γερμανίας έπαψε να υπάρχει και, έτσι, πολλοί υπάλληλοί του πήγαν να εργαστούν στη Deutsche Welle. Το 1992 ξεκίνησε να προβάλλεται και ο τηλεοπτικός σταθμός, αντικαθιστώντας την τότε RIAS-TV που ξεκίνησε το 1988.
Το κανάλι προβάλλεται και στην Ελλάδα, από την ψηφιακή πλατφόρμα της ΕΡΤ, στα Γερμανικά και στα Αγγλικά. Επίσης, κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 21 Απριλίου, η ελληνική εκπομπή του ραδιοφώνου στα βραχέα, ήταν μια σημαντική πηγή ενημέρωσης των Ελλήνων πολιτών για θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, καθώς και βήμα των αντιπάλων της Χούντας, μια και στην Ελλάδα υπήρχε αυστηρή λογοκρισία. 

______________
ΕΛΛΑΔΑ /Παρασκευή 14 Ιουλίου 2017, /  Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Μαρία Νεφέλη του Ελύτη.......

Με την καληνύχτα μου από Μαρία Νεφέλη του Ελύτη...

Μ.Ν. Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα βουνά τα μαύρα και τα δαι-
μονικά του κόσμου τούτου. Έχω πει στην αγάπη «γιατί» και την
έχω κυλήσει στο πάτωμα. Έγιναν οι πόλεμοι και ξανάγιναν και
δεν έμεινε ούτ' ένα κουρέλι να το κρύψουμε βαθιά στα πράγ-
ματά μας και να το λησμονήσουμε. Ποιος ακούει; Ποιος άκου-
σε; Δικαστές, παπάδες, χωροφύλακες, ποια είναι η χώρα σας;
Ένα κορμί μου μένει και το δίνω. Σ' αυτό καλλιεργούνε, όσοι
ξέρουν, τα Ιερά, όπως οι κηπουροί στην Ολλανδία τις τουλί-
πες. Και σ' αυτό πνίγονται όσοι δεν έμαθαν ποτέ από θάλασσα
κι από κολύμπι...
Ροές της θάλασσας κι εσείς των άστρων μακρινές επιρροές -
παρασταθείτε μου!

Α Έχω σηκώσει χέρι καταπάνου στα
δαιμονικά του κόσμου τ' ανεξόρκιστα
κι από το μέρος το άρρωστο γυρίστηκα
στον ήλιο και στο φως αυτοεξορίστηκα!

Μ.Ν. Κι απ' τις φουρτούνες τις πολλές γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους αυτοεξορίστηκα!

The Cyprus News: Ανοίγει επιτέλους ο "Φάκελος της Κύπρου"

The Cyprus News: Ανοίγει επιτέλους ο "Φάκελος της Κύπρου": Αθήνα, 11 Ιουλίου 2017 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ομόφωνα ενέκρινε η Βουλή των Ελλήνων την πρόσβαση στο υλικό του Φακέλου της Κύπρου Ομόφωνα...

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιταλικά χέρια

   ΕΙΔΗΣΕΙΣ   

Λυπηρόν!!! Ούτε το τραίνο δεν  κατάφεραν  να κρατήσουν ως μέσο μεταφοράς οι ΑΧΡΗΣΤΟΙ...  "κύριοι" της εξουσίας αποτύχατε να πάτε στα σπίτια σας......


Διαβάσαμε και μεταφέρουμε την είδηση της πώλησης στους Ιταλούς την ΤΡΑΙΝΟΣΕ!!!

Μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου εκτιμάται ότι θα έχει ολοκληρωθεί η αποκρατικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ.

Η κυβέρνηση αναμένει εντός των επόμενων ημερών την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις που δόθηκαν σε ΤΡΑΙΝΟΣΕ και ΟΣΕ από το 2005 έως και σήμερα.
Εξέλιξη που θα ανοίξει το δρόμο για τη μεταβίβαση του 100% των μετοχών της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στη Ferrovie και την καταβολή των 45 εκατομμυρίων ευρώ από την ιταλική εταιρεία.

__________

Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Το Συνέδριον των Ιατρών το 1882

   ΑΘΗΝΑ 1882    



Βρισκόμαστε στο 1882 και οι γιατροί της Αθήνας αποφάσισαν να κάνουν Συνέδριο (sic), μιμούμενοι προφανώς τους Γάλλους συναδέλφους τους. Πολλά τα ευτράπελα και ο σατυρικός Τύπος είχε θέμα! 

«Το συνέδριον των ιατρών αποπεράτωσε σήμερον δι’ ευχών Κυρίου τας συνεδριάσεις του, οι δε κύριοι Ασκληπιάδαι θα ξεφαντώσουν το βράδυ
 εν Φαλήρω εν μουσικαίς οργάνοις και τυμπάνοις.

Οι κύριοι Ασκληπιάδαι κατά τας επισήμους αυτών συνεδριάσεις έκαμαν μίαν τρύπαν στο νερό. 
Μη επαρκεσθέντες μόνον εις λόγους έκαμαν και ευχάς, κατήρτισαν νομοσχέδια και συνέταξαν πρακτικά.
Εγνωμάτευσαν να συσταθώσι νοσοκομεία διάφορα και ποικίλα εν Αθήναις ήτοι:
Νοσοκομείον βακτηριδιοπασχόντων.
Νοσοκομείον στραβών.
Νοσοκοείον βλογιασμένων.
Νοσοκομείον λεπρών και ψωραλαίων.
Νοσοκομείον φθισικών.
Νοσοκομείον παλαβών ή θεότρελων.
Νοσοκομείον χολεριώντων.
Νοσοκομείον ακρωτηριασμένων.
Νοσοκομείον μαχαιρομένων.
Νοσοκομείον νηπιακόν.
Νοσοκομείον κωφαλάλων.
Νοσοκομείον ντεμπέλιδων.

Μ’ άλλους λόγους οι φιλάνθρωποι Ασκληπιάδαι απεφάσισαν να μεταβάλουν τας Αθήνας εις πόλιν νοσοκομείων και εγκλείσωσιν εν αυτοίς όλους τους κατοίκους αυτών.
Ωμίλησαν και δια τον κοιλιακόν τύφον και συνέστησαν, ότι μόνη σωτηρία εξ αυτού είνε το ρετσινάτο και το μαύρο του παντοπωλείου Βαρβακείου.
Ωμίλησαν περί των κυνικών καυμάτων του θέρους και συνέστησαν την χιώτικη μαστίχα.
Ωμίλησαν για την τρέλα που μας δέρνει και συνέστησαν τα θαλάσσια λουτρά Αθηνών.
Ωμίλησαν περί των γαλλικών παθών, υφ’ ων άπασα η νεολαία πάσχει και συνέστησαν την κατεδάφισιν των παρά το Γκάζ εναγών οικημάτων 
(σ.σ. αναφέρεται στα αφροδίσια νοσήματα και στους οίκους ανοχής που είχαν την έδρα τους στο Γκαζοχώρι, διπλά στο γαλλικό εργοστάσιο αεριόφωτος) 
Ωμίλησαν τέλος περί του απείρου πλήθους των παλαιών και νέων ιατρών και συνέστησαν ίνα οι πλείστοι εξ αυτών πνιγώσιν εις το Φάληρον προς σωτηρίαν της ανθρωπότητος.
Εις το συμπόσιο εν Φαλήρω που θα επακολουθήση απεφασίσθη να γίνωσι προπόσεις όπως η πανούκλα μας επισκεφθή ταχέως για να βρίσκονται σε δουλειά.
Ο πρόεδρος του συλλόγου κ. Αναγνωστάκης θέλει απαγγείλει τον εξής λόγον:
Κύριοι Ασκληπιοί!
Μετά χαράς βλέπω περί εμέ όλους τους κομπογιαννίτας της Αθήνας και των επαρχιών.
Αι υπερπλεονάσασαι ασθένειαι είνε παρήγορον γεγονός και μας προοιωνίζουσι κέρδη πολλά.
Έκαστος εξ υμών, κύριοι, οφείλει να περιποιήται τους ασθενείς αυτού μετά θρησκευτικού ζήλου και αυταπαρνήσεως ώστε η μικροτέρα ασθένεια η δυναμένη να θεραπευθή το πολύ εντός μιάς ημέρας να μεταβάλεται εις νόσον χρονίαν.
Το επ’ αισίοις οιωνοίς συγκροτηθέν συνέδριον παρέχει ελπίδας ότι το ελευσόμενον έτος θα κατορθώση να φέρη εις φως και νέας ασθενείας, αγνώστους μέχρι τούδε.
Ελήφθη φροντίς όπως δια κοινής συνενοήσεως αυξήσωμεν την αμοιβήν των επισκέψεων εις μίαν λίραν εκάστην και τούτο όπως απαλλαγώμεν των οχληρών επισκέψεων των πτωχών και απόρων ασθενών.
Κύριοι, αποχαιρετίζων ημάς, εύχομαι του χρόνου όλοι ημείς να θησαυρίσωμεν. Αμήν.
Προς ταύτα ο ντόκτωρ Θεοδωρίδης επεπρόθεσεν:
Κύριε πρόεδρε και λοιποί συνάδελφοι. Λαμβάνω την τιμήν να σας καταστήσω δήλον ότι εύρον φάρμακον κατά των σπανών, δι ού φυτρόνουσι αμέσως οι τρίχες. Παρακαλώ να λάβητε υπό σημείωσιν την ανακάλυψίν ταύτην.
Μετά το πέρας των προπόσεων οι κύριοι Ασκληπιάδαι ανήλθον εις Αθήνας ζητωκραυγάζοντες αυτοί εαυτούς».

* Από την σατυρική εφημερίδα «Αριστοφάνης», 1882

_________________

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Χωρίς νερό για δύο ημέρες έμεινε οικογένεια με δύο παιδιά στα Πάμφιλα, μέχρι να παρέμβει στη ΔΕΥΑΛ από την Αθήνα (!) ο επικεφαλής του κινήματος «Δεν Πληρώνω» Λεωνίδας Παπαδόπουλος για να βρεθεί κοινή λύση

             ΚΟΙΝΩΝΙΑ  // Μυτιλήνη 

Χωρίς νερό μάνα και παιδιά

Το κίνημα «Δεν πληρώνω» διευθέτησε διακανονισμό 42χρονης μητέρας  από τα Πάμφιλα με τη ΔΕΥΑΛ - 1.200 ευρώ το χρέος



Ανθή Παζιάνου*

Χωρίς νερό για δύο ημέρες έμεινε οικογένεια με δύο παιδιά στα Πάμφιλα, μέχρι να παρέμβει στη ΔΕΥΑΛ από την Αθήνα (!) ο επικεφαλής του κινήματος «Δεν Πληρώνω» Λεωνίδας Παπαδόπουλος για να βρεθεί κοινή λύση. Η 42χρονη μητέρα, αφού απέτυχε να κάνει αρχικά διακανονισμό με τη ΔΕΥΑΛ, απευθύνθηκε πρώτα στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Μυτιλήνης όταν ανακάλυψε ότι της έκοψαν το νερό, και μάλιστα απροειδοποίητα, όπως κατήγγειλε στο «Ε», όπου δεν μπόρεσε να βρει λύση. Στη συνέχεια, βρήκε μέσω facebook το κίνημα «Δεν Πληρώνω» και επικεφαλής του μίλησε απευθείας με τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΛ Αντώνη Γιαννάκη, ώστε χτες να βρεθεί τελικά λύση. 
Ολοένα και αυξάνονται στη Λέσβο κρούσματα με οικογένειες που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα ούτε για τις βασικές βιοτικές ανάγκες, όπως το νερό. Αυτό επιβεβαίωσε και ο αντιπρόεδρος της ΔΕΥΑΛ στο «Ε» ΘεόδωροςΣτεργίου που ανέφερε: «Ο κόσμος έχει προβλήματα και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει. Ό,τι μπορούμε να κάνουμε με διακανονισμό το κάνουμε, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις είμαστε αναγκασμένοι να προχωρούμε σε διακοπή της υδροδότησης». 
Ο οικονομικός «γολγοθάς» 
Όπως συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις, έτσι και σε αυτή, το οικονομικό ζήτημα -αν όχι η φτώχεια- έρχεται και δημιουργεί και εντείνει τα μέχρι πρότινος μικρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει κάθε νοικοκυριό. Η 42χρονη Κατερίνα Κ. είναι διαζευγμένη με δύο παιδιά, το ένα με νοητική υστέρηση. Μένει στο πατρικό της, χωρίς να έχει κατορθώσει έως τώρα να κάνει αποδοχή κληρονομιάς -αφού χρειάζεται παράβολα και περαιτέρω έξοδα- με άμεσο τον κίνδυνο να χάσει και τη μοναδική στέγη για κείνη και τα παιδιά της. Μόνο της έσοδο είναι τα 100 ευρώ που δίνει μηνιαίως ο πρώην άντρας της για τη διατροφή «τα οποία τώρα κατάφερα και τον έπεισα να μου τα δίνει», 100 ευρώ από την «Κάρτα Αλληλεγγύης» του Δήμου Λέσβου και άλλα 100 ευρώ σε τρόφιμα από τον Οργανισμό Κοινωνικής Προστασίας και Αλληλεγγύης του Δήμου Λέσβου. «Δεν μπορώ να πάρω ούτε σύνταξη γιατί το παιδί δεν έχει το ποσοστό που απαιτούν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο και θα πρέπει πάλι να συγκεντρώσω χρήματα, να παραχωρήσω γνωματεύσεις, να δώσω παράβολα για να επανεξεταστεί το αίτημα για σύνταξη», εξηγεί στην εφημερίδα μας.

Ο Αντώνης Γιαννάκης

«Απροειδοποίητα»
Πριν από τρεις ημέρες η Κατερίνα Κ. διαπίστωσε ότι της έκοψε η ΔΕΥΑΛ το νερό. «Απροειδοποίητα και ενώ είχα βάλει πλυντήριο, κόβεται ξαφνικά το νερό, δεν ήξερα τι να κάνω», αναφέρει. Ας σημειωθεί ότι το χρέος που έχει συσσωρευτεί εδώ και έναν χρόνο προς τη Δημοτική Επιχείρηση ξεπερνά τα 1.200 ευρώ. Σύμφωνα με τον κ. Στεργίου, η 42χρονη μητέρα «είχε μπει σε διακανονισμό από το 2013 με δόσεις των 20 ευρώ που όμως δεν τήρησε και στη συνέχεια μπήκε σε δεύτερο διακανονισμό το 2015 που επίσης δεν τήρησε».
Η ίδια μας λέει: «Πήγα αμέσως στη ΔΕΥΑΛ να ζητήσω επανασύνδεση και διακανονισμό. Ο υπάλληλος μού ζητούσε 70 ευρώ τον μήνα. Του εξήγησα ότι με τα χρήματα που έχω μπορώ να δίνω, κι αυτά με δυσκολία, 50 ευρώ. Ήταν ανένδοτος». Και προσθέτει: «Πήγα μετά στον Εισαγγελέα να ζητήσω να παρέμβει δεδομένου ότι έχω και δύο παιδιά και το ένα με νοητική υστέρηση και χρειάζομαι βοήθεια και μου είπαν ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι, εκτός αν δανειζόμουν από κάποιον γείτονα. Ήμουν χάλια».

Το κίνημα «Δεν Πληρώνω»
Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος

Από μια ανάρτηση στο facebook η Κατερίνα Κ. είδε ότι «βοήθησαν μια γριούλα κάπου στην Αθήνα που της είχαν κόψει το ρεύμα και τους έστειλα μήνυμα. Να είναι καλά οι άνθρωποι, αμέσως ενδιαφέρθηκαν να με βρουν, παρόλο που δεν έχω κινητό τηλέφωνο. Έψαξαν, μίλησαν με τη ΔΕΥΑΛ και τα καταφέραμε. Σήμερα (σ.σ. χτες) συμφώνησε η ΔΕΥΑΛ να δίνω δόση 50 ευρώ τον μήνα για να έχουμε νερό».
Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος, επικεφαλής του «Δεν πληρώνω», τόνισε στο «Ε»: «Ήταν απαράδεκτο αυτό που συνέβη στη Λέσβο και βέβαια πρέπει να σας πω ότι τέτοια περιστατικά αντιμετωπίζουμε καθημερινά σε όλη την Ελλάδα. Η ΕΥΔΑΠ και άλλες εταιρείες ύδρευσης, στην πλειοψηφία τους δημόσιες ή δημοτικές, θα έπρεπε να μη στερούν βασικά αγαθά όπως το νερό από τους συμπολίτες μας. Ας διεκδικήσουν τις οφειλές με άλλους τρόπους, χωρίς όμως να απεμπολούν τον κοινωνικό μας πολιτισμό».
Ο κ. Παπαδόπουλος μίλησε με τον κ. Γιαννάκη, πρόεδρο της ΔΕΥΑΛ, ο οποίος μετά μίλησε με τον κ. Στεργίου και διευθέτησε το θέμα: «Ο κ. Γιαννάκης με περίλυπο ύφος άκουσε από τα χείλη μας την ιστορία της φτωχής γυναίκας που της έκοψαν το νερό, συμφώνησε με τα λεγόμενά μας ότι τέτοιες ενέργειες είναι εγκληματικές και ντροπή για το ανθρώπινο είδος, θεώρησε ότι δεν πρέπει να δοθεί μεγάλη έκταση στο θέμα και μας έκανε έκκληση να μεταβεί η γυναίκα στο γραφείο του και να λυθεί αμέσως το ζήτημα».

Από το 2009
Το κίνημα «Δεν Πληρώνω» γεννήθηκε το 2009 στην Ελλάδα. Ξεκίνησε με παραστάσεις διαμαρτυρίας στα διόδια στην Αθήνα. Σύντομα μετεξελίχθηκε σε ένα κίνημα που δίνει καθημερινά το «παρών» σε δράσεις διεκδικώντας για όλους απρόσκοπτη πρόσβαση στη στέγη, στο ηλεκτρικό ρεύμα, στο νερό, στους δρόμους, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στην υγεία, στην παιδεία, στους δημόσιους χώρους, στα φυσικά αγαθά και σε κάθε άλλο αγαθό δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα. Το τελευταίο διάστημα έχει επιδοθεί σε αγώνα ενάντια στους πλειστηριασμούς.


_________
http://www.emprosnet.gr/koinonia/xoris-nero-mana-kai-paidia#.WTEneIrJjoY.facebook

Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Η Πρωτομαγιά των λουλουδιών και το πρωτομαγιάτικο στεφάνι


Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η Πρωτομαγιά των λουλουδιών και το πρωτομαγιάτικο στεφάνι 

Γνωστός στους διάφορους πολιτισμούς με διαφορετικά ονόματα, ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) της οποίας το όνομα προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική λέξη Μαία, τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε και με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίο και αφιερώθηκε ο μήνας. Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη. Ήδη από τους Ρωμαίους, η αρχή του μήνα σηματοδοτούνταν από τον εορτασμό της Αγαθής Θεάς ενώ σε όλη τη διάρκειά του τελούνταν γιορτές συνδεδεμένες με την ευφορία των αγρών.
Η φυσιογνωμία του Μαΐου στη λαϊκή αντίληψη είναι δίσημη: συνυπάρχει σ αυτήν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος. Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά. Ο εθιμικός εορτασμός της ως της τελικής νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα και της κατίσχυσης της ζωής επί του θανάτου έχει μακρότατη παράδοση με ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των αγρών και, κατ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.
Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. 
Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:

«Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις
ευθυμήσωμεν εν τούτοις».

Η γιορτή, όμως, της άνοιξης, η αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Από τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή.
Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος. Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, τάχατες, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον «κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση.
Όταν η αρχαία θρησκεία προσωποποίησε τις ιδιότητες της Φύσης και τις προσκύνησε σαν συγκεκριμένους θεούς, τότε τις αρχικές εκείνες γιορτές της Άνοιξης μοιράστηκαν μεταξύ τους η Ίσιδα, ο Διόνυσος, η Δήμητρα, ο Απόλλωνας, η Χλωρίδα (Flora) και αν κάποιος άλλος θεός θεωρήθηκε επόπτης της φυσικής παραγωγής ή αίτιος της βλάστησης των φυτών.
Και λοιπόν αντί για την αρχική και ενστικτώδη εκείνη χαρά των ανθρώπων από τη θέα της ζωής που ξαναγεννιέται στη φύση, γιόρταζαν οι δικοί μας πρόγονοι , από υποχρέωση πια, γιορτές, σαν τα Ανθεσφόρια περίπου, τα Ηροσάνθεια, τα Χλόεια, τα Θαλήσια και τέλος τα περίφημα Διονύσια για των οποίων την εξύμνηση συναγωνίζονται οι μεγαλύτεροι λυρικοί ποιητές της Ελλάδας που για την ανοιξιάτικη λαμπρότητά τους ψάλλει ο ουράνιος Πίνδαρος ότι:

Φοίνικος έρνος οπότ΄οιχθέντος Ωράν θαλάμου.
Εύοδμον επαιωσιν έαρ, φυτά νεκτάρεα.
Τότε βάλλεται , τότ΄επ΄αμβρόταν χέρσον εραταί
ίων φόβαι ρόδα τε κόμαισι μίγνυται,
αχεί τ΄ομφαί μελέων συν αυλοίς,
αχεί τε Σεμέλαν ελικάμπυκα χοροί.
(Το βλαστάρι του φοίνικα, των Ωρών σαν ανοίξει ο θάλαμος
και τα μυρωδάτα φυτά μυριστούν την εύοσμη άνοιξη,
τότε πετιέται, τότε στη γη των αθανάτων σωρός
χαριτωμένοι μενεξέδες και τριαντάφυλλα
με τα μαλλιά ανακατεύεται
και ηχεί γλυκιά φωνή με λυρικούς αυλούς
και σέρνουνε χορούς για την ανθοστεφάνωτη Σεμέλη).

Αργότερα, με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς χάθηκε και τα έθιμα επιβίωσαν απλώς ως λαϊκές γιορτές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι. Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών. 
Το στεφάνι
Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές. Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Αικατερίνη Καμηλάκη, το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος ή άλλο και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. Ακόμα, το διακοσμούσαν με στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, με κρεμμύδι αλλά και σκόρδο για το μάτι. Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών. Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν, επίσης, η ύπαρξη μεταξύ τους φυτών αποτρεπτικών… του κακού, όπως είναι η τσουκνίδα, το σκόρδο και άλλα.
Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει κατά πάσα πιθανότητα τις ρίζες του στην αρχαιότητα: «Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου. Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο».

Στις μέρες μας που έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δώδεκα (12) μήνες, όπως έχουμε και εμείς σήμερα. Στην αρχαία Αθήνα κάθε μήνας είχε 30 ημέρες (πλήρης μήνας) ή 29 ημέρες (κοίλος μήνας). Οι μήνες αυτοί και οι αντιστοιχίες τους με τους σημερινούς αναφέρονται παρακάτω:

Εκατομβαίων (30 ημέρες) 16 Ιουλίου - 15 Αυγούστου
Μεταγειτνιών (29 ημέρες) 16 Αυγούστου - 15 Σεπτεμβρίου
Βοηοδρομιών (30 ημέρες) 16 Σεπτεμβρίου - 15 Οκτωβρίου
Πυανεψιών (29 ημέρες) 16 Οκτωβρίου - 15 Νοεμβρίου
Μαιμακτηριών (30 ημέρες) 16 Νοεμβρίου - 15 Δεκεμβρίου
Ποσειδεών (29 ημέρες) 16 Δεκεμβρίου - 15 Ιανουαρίου
Γαμηλιών (30 ημέρες) 16 Ιανουαρίου - 15 Φεβρουαρίου
Ανθεστηριών (29 ημέρες) 16 Φεβρουαρίου - 15 Μαρτίου
Ελαφηβολιών (30 ημέρες) 16 Μαρτίου - 15 Απριλίου
Μουνιχιών (29 ημέρες) 16 Απριλίου - 15 Μαϊου
Θαργηλιών (30 ημέρες) 16 Μαϊου - 15 Ιουνίου
Σκιροφοριών (29 ημέρες) 16 Ιουνίου - 15 Ιουλίου
Η πρώτη ημέρα κάθε μήνα ονομαζόταν νουμηνία.

____________